രണ്ടാനമ്മ

വിളിക്കുമെന്ന്  പലപ്പോഴും  പ്രതീക്ഷിക്കും...
വെറുതെ ആണെങ്കിലും ഒരു നോട്ടത്തിനു വേണ്ടി കൊതിക്കും...
മിക്കപ്പോഴും കണ്ണ് നിറയും..
ചിരിച്ചും  കരഞ്ഞും ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കും...
ഒരിക്കലും ഇരുന്നിട്ടില്ലാത്ത ഒരു മടിതട്ടിനെ...
പിടിച്ചു വലിചിട്ടില്ലാത്ത  കവിള്‍ തടങ്ങളെ...
വലിച്ചു കുടിച്ചിട്ടില്ലാത്ത മുലക്കണ്ണിനെ..
രണ്ടാമതും അച്ഛന്‍ തന്ന ഭാഗ്യതിനെ 
ഭാഗ്യക്കെടായി കരുതേണ്ടി വന്ന ഗതികേടിനെ..




    ...

എന്നന്നേക്കുമായി

കുത്തി നോവിക്കാന്‍  നിനക്ക് നീയും
എനിക്ക് ഞാനും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ
അന്നും ഇന്നും...
നിന്റെ നിനവുകളിലെക്ക് എത്തി നോക്കാന്‍
നിലാവും വെളിച്ചവും ഞാന്‍ പകര്‍ന്നു തന്നിരുന്നു..
എന്റെ നെഞ്ചിലെ മിന്നമിനുങ്ങിനെയും
ഇത്തിരി വെട്ടത്തെയും നിന്നിലേക്ക്‌
ഞാന്‍ ചൂട് പോകാതെ കിനിഞ്ഞിരുന്നു..
ഓര്‍കാതെ നീ ചിറകു മുളച്ചു അങ്ങ്
ആകാശത്തെത്തി...
എന്റെ നെഞ്ചിലെ ചൂടും വെളിച്ചവും
പ്രണയവും.. തീയും...
തണലും... നിറങ്ങളും...
നിദ്രയും... കിനാവുകളും.. നക്ഷത്രങ്ങളും..
മറന്നു കൊണ്ട്...
തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ... എന്നന്നേക്കുമായി...

എത്തിനോട്ടം

അച്ഛന്റെ പ്രതീക്ഷകളിലേക്ക്
അമ്മയുടെ ചോരയുട്ടുന്ന നെഞ്ഞിലേക്ക്..
കൂടെ പിറപ്പിന്റെ ദീനതയിലെക്ക്
പ്രണയത്തിന്റെ ആത്മാര്തതയിലെക്ക്..
നിറം മങ്ങിയ ആല്‍ബതിലെക്ക്...
എഴുതി മടുത്ത അക്ഷരങ്ങളിലേക്ക്...
ഉടുത് പഴകിയ സാരികളിലെക്ക്..
മുഷിഞ്ഞ സൌഹൃടങ്ങളിലെക്ക്
ഒരിക്കലും തീരില്ലെന്ന് ഓര്‍ത്ത ദുഖങ്ങളിലെക്ക് ..
മറന്നു തുടങ്ങിയ സ്വപ്നങ്ങളിലേക്ക്..
ഞാന്‍ മാന്തി മുറിവേല്‍പ്പിക്കുന്ന തുടയിലെക്കും....
പിന്നെ ഞെരിഞ്ഞമര്‍ന്ന കയറിലേക്കും...

ആത്മഹത്യ

ഒരു കയറിന്‍ തുമ്പിലെ സ്നേഹം,
ബ്ലൈടിന്റെ കനം,
കന്നുനീരിലെ ഉപ്പ്,
ചിരിയിലെ കല്‍ക്കണ്ടം,
കൈപ്പിന്‍ ചുവയുള്ള നുണകള്‍,
ജീവിതം ചെറുമ്പോള്‍ നിറയെ കല്ല്‌...

ഞാനെന്താണ്??

നിറമുള്ള സന്ധ്യകള്‍ സ്വപനമാവുമ്പോള്‍,
മഞ്ഞ കോളാമ്പി പ്പൂക്കള്‍ക്ക് നിറം മങ്ങുമ്പോള്‍,
നാടന്‍ പാട്ടിന്റെ സീലുകള്‍ താളം തെറ്റുമ്പോള്‍,
ഒരു ചോരക്കടലിന്റെ ആഴം കൂടുമ്പോള്‍,
കരയുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ വായില്‍
 പച്ച വെള്ളം ഒഴിക്കേണ്ടി വരുമ്പോള്‍,
മരണത്തിലേക്ക് താനേ തുഴഞ്ഞു
പോകുന്നവനെ പിടിച്ചു നിര്‍ത്തേണ്ടി വരുന്പോള്‍,
അറിഞ്ഞില്ല ഞാനെന്താനെന്നു
എന്തിനാണെന്ന്??

നാളങ്ങള്‍....

ആളിക്കതിയും ആഴത്തില്‍ കുത്തിയും
ചില ഉറപ്പുകള്‍ ഉണ്ടാക്കാറുണ്ട്......
വേദനയില്‍ നഷ്ട്ടങ്ങളില്‍ ഒക്കെ
അണയാന്‍ കൊതിക്കുന്നതിലധികം
ആളിക്കത്താന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍..
ആളിക്കത്തി അമരുന്നിവര്‍ ....
കനല് പോലും നീറി നീറി കിടക്കും
അണക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവരെ പോലും
ആഴത്തില്‍ വിഴുങ്ങും....
എല്ലാത്തിനും അവസാനം??
ആരുമില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവും......
അന്തരീക്ഷതിലെക്കുള്ള  അലിഞ്ഞു ചേരലും....
ചില ഓര്‍മപ്പെടുത്തലുകളും......

ആത്മാക്കള്‍

ഗതി കിട്ടാതെ അലഞ്ഞു നടക്കുന്നവരാണോ നിങ്ങള്‍?
മരിക്കാതെ ഞങ്ങളിലേക്ക് തിരിച്ചു വരികയാണോ?
ഓര്‍മകളെ ഇല്ലാത്തവരാണ് ഞങ്ങളെല്ലാവരും...
നഷ്ട്ടങ്ങളില്‍ കരയാത്തവരും...
ഇതൊന്നും പുത്തരിയല്ലെന്ന ഭാവമുള്ളവരുമാണ്...
ഞങ്ങളില്‍ ചിലര്‍ക്ക് തലയില്ല....
കയ്യും കാലുമില്ല....
കാരണം ആരും അന്വേഷിക്കാറില്ല....
ചില കാരണങ്ങള്‍ അജ്ഞാതമാനെന്നു
ഞങ്ങള്‍ക്കറിയാം...
ഭൂതകാലത്തെ ഓര്‍ത്ത് നിങ്ങളീ ഭൂമിയെ
വലം വെക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് അസൂയയുണ്ട്....
ഓര്‍മ്മകള്‍ നഷ്ട്ടപ്പെട്ടിട്ടും തിരിച്ചെടുക്കാന്‍
കഴിയാഞ്ഞിട്ടും.....
നിങ്ങള്‍ തിരയുന്നതിനെ
അറിയാനാവുന്നത്  കൊണ്ട്...